1977: The Enfield Poltergeist – En İyi Belgelenmiş Hayalet Vakası

Kuzey Londra’da sıradan bir konsey evinde başlayan olaylar: Hareket eden mobilyalar, duvarlardan gelen vuruş sesleri, havada süzülen çocuklar ve yaşlı bir adamın sesiyle konuşan 11 yaşındaki bir kız… 18 ay süren ve hâlâ tartışılan vaka.

284 Green Street, Brimsdown, Enfield – Poltergeist olaylarının yaşandığı konsey evi (günümüz görünümü)

Giriş: 1977 Ağustos’unda Başlayan Kâbus

30 Ağustos 1977 akşamı, Enfield’ın Brimsdown semtinde bulunan 284 Green Street adresindeki konsey evinde yaşayan tek ebeveyn Peggy Hodgson, polisi aradı. İki kızı Janet (11) ve Margaret (13), kardeşlerinin yataklarının kendi kendine sallandığını söylemişti. Ertesi gece Peggy, yukarıdan gelen şiddetli bir gürültü duydu ve odaya girdiğinde ağır bir meşe çekmeceyi kapıya doğru kayarken gördü. Çekmeceyi durdurmaya çalıştı ama başaramadı.

Polis çağrıldı. Bir kadın polis memuru (WPC), bir sandalyenin yerden birkaç santim yükseldiğini ve odanın köşesine doğru kaydığını gördüğünü rapor etti. Bu, vakanın ilk resmi tanık ifadesi oldu. Olaylar sadece mobilya hareketiyle sınırlı kalmadı. Duvarlardan vuruş sesleri, oyuncakların havada uçması, ıslık sesleri ve en çarpıcısı: Janet Hodgson’ın yaşlı bir adamın kalın, hırıltılı sesiyle konuşması başladı.

Vaka, 18 ay boyunca devam etti ve 2.000’den fazla olay kaydedildi. 30’dan fazla tanık – polisler, gazeteciler, komşular ve paranormal araştırmacılar – olaylara şahit oldu.

Olayların Başlangıcı ve İlk Tanıklar

31 Ağustos 1977 akşamı saat 21:30 civarında Janet ve erkek kardeşi John yatak odalarında tuhaf bir sürtünme sesi duydu. Anneleri odaya girdiğinde duvarlardan vuruş sesleri geldi. Ardından ağır çekmece 45 cm kadar kaydı. Aile, yan komşu Nottingham’lara sığındı.

Polis geldiğinde olaylar devam ediyordu. Bir polis memuru sandalyenin hareket ettiğini gördü. Polis raporu, “açıklanamayan olay” olarak kaydedildi. Aile, Daily Mirror gazetesine başvurdu. Gazete muhabirleri olay yerine gitti ve 8 Eylül 1977’de yüksek bir çarpma sesi duyduklarını bildirdi.

Bu noktada Society for Psychical Research (SPR) devreye girdi. Yeni üye Maurice Grosse, vakayı araştırmak için gönüllü oldu. 12 Eylül’de yazar Guy Lyon Playfair de katıldı. İkili, 180’den fazla ziyaret ve 25 gece boyunca evde kaldı. Toplam 180 saatten fazla ses kaydı yaptılar.

Ana Olaylar ve Fenomenler

Mobilya Hareketleri ve Uçan Nesneler

Evde sandalyeler, masalar, çekmeceler kendi kendine hareket etti. Oyuncaklar odanın bir tarafından diğerine fırlatıldı. Bazı tanıklar, ağır mobilyaların havada süzüldüğünü iddia etti. Daily Mirror fotoğrafçısı Graham Morris, olayları fotoğrafladı ve birçok kez nesnelerin hareket ettiğini gözlemledi.

Janet Hodgson’ın “Bill Wilkins” Sesi

Aralık 1977’de Janet, kalın bir erkek sesiyle konuşmaya başladı. Ses, “Bill Wilkins” adında bir adama aitti. Wilkins, evin eski sahibiydi ve salonda beyin kanamasından ölmüştü. Ses, Janet’in normal sesinden tamamen farklıydı ve hırıltılı, Cockney aksanlıydı. Maurice Grosse’un kayıtlarında ses, sorulara cevap veriyor ve “Ben Bill Wilkins’im, burda öldüm” diyordu.

“Bu ses, 11 yaşındaki bir kızın taklit edebileceği gibi değil. Kayıtlar hâlâ dinlendiğinde tüyler ürpertici.” – Guy Lyon Playfair

Sık sık kullandığı küfürlü dili ve huysuz tavırlarıyla ‘Bill’, oldukça tekinsiz bir yatılı misafir portresi çiziyordu.

Birçokları gibi kayda alınan seanslardan birinde, Janet aracılığıyla konuşan Bill, bir zamanlar Green Street’teki bu evde yaşadığını ve burada öldüğünü belirtti.

Nasıl bakmayı seçerseniz seçin, sözde varlığın sunduğu ölüm tasviri, bunların 11 yaşında bir kız çocuğu tarafından dile getirildiğini hatırladığınızda son derece rahatsız edicidir:

“Ölmeden önce kör oldum… sonra kanama geçirdim, uyuyakalmışım ve alt kattaki köşede bir sandalyede ölmüşüm…”

Bu ifadeyi aşağıdaki alıntıda duyabilirsiniz… ancak lütfen dikkatli olun, muhtemelen tüylerinizi ürpertecektir…

Levitasyon ve Fiziksel Saldırılar

Janet ve Margaret’in birkaç kez yerden yükseldiği iddia edildi. En ünlü fotoğraflarda Janet yataktan havada görülüyor. Bazı gecelerde Janet ayaklarından sürüklenerek odadan çıkarıldı. Kızlar yoruldu, uyuyamadı ve psikolojik baskı altında kaldı. Janet bir ara Maudsley Hastanesi’nde kısa süre gözlem altında tutuldu.

Araştırmacılar: Maurice Grosse ve Guy Lyon Playfair

Maurice Grosse, vakaya kişisel bir ilgi duyuyordu çünkü kısa süre önce kızını kaybetmişti. 180 saatten fazla kayıt yaptı. Guy Lyon Playfair, Brezilya’da benzer vakalar araştırmış deneyimli bir araştırmacıydı. İkili, “This House is Haunted” kitabında (1980) bulgularını detaylı anlattı.

SPR, vakayı incelemek için özel bir komite kurdu. 1978’de Grosse ve Playfair, SPR konferansında sunum yaptı. Kayıtlar, fotoğraflar ve tanık ifadeleriyle vaka, 20. yüzyılın en iyi belgelenmiş poltergeist olayı olarak kabul edildi.

Maurice Grosse, Enfield evinde inceleme yaparken (SPR arşivi)

Tartışmalar: Gerçek mi, Sahte mi?

Vaka, inanmayanlar ve savunanlar arasında derin bir tartışma yarattı. Skeptikler, Janet ve Margaret’in bazı olayları taklit ettiğini, özellikle “Bill” sesinin ventriloquism (kukla sesi) tekniğiyle üretildiğini savundu. Levitasyon fotoğraflarının Janet’in zıplaması sonucu olduğu iddia edildi.

Ancak birçok olay çocuklar odada yokken veya uyurken yaşandı. Polis tanıkları ve bağımsız gazeteciler de fenomenleri gözlemledi. Grosse, olayların sadece %5’inin sahte olabileceğini söyledi. Playfair, vakayı “en iyi belgelenmiş” olarak nitelendirdi.

Apple TV+ dizisi ve “The Conjuring 2” filmi vakayı popüler hale getirdi ancak gerçek olaylardan bazı sapmalar içeriyor.

Az Bilinen Detaylar

Sonuç: Hâlâ Çözülmemiş Bir Gizem

Enfield Poltergeist, 1979’da yavaş yavaş azaldı ve tamamen sona erdi. Janet Hodgson bugün olayların çoğunun gerçek olduğunu savunuyor. Vaka, poltergeist fenomenlerinin psikolojik, çevresel veya gerçekten paranormal kökenli olup olmadığı tartışmasını hâlâ canlı tutuyor.

180 saat ses kaydı, fotoğraflar, polis raporu ve 30+ tanıkla bu olay, modern paranormal tarihin en zengin dosyalarından biri olmaya devam ediyor.